Waar blijven de blogs?

Schermafbeelding 2016-06-13 om 09.42.00

Oh, dit is een veelgestelde vraag de laatste tijd. ‘Waar blijven de blogs?’. Tsja, het is een beetje stil aan mijn kant, en daar zijn verschillende redenen voor. En dat zijn alleen maar leuke dingen hoor. Ik heb op dit moment namelijk een heel leuk leven. Ik geniet, geniet, geniet en heb weinig zorgen. Lees maar verder!

(meer…)

FacebookTwitterGoogle+Delen

Favoriet: The bucket list family

Schermafbeelding 2016-02-13 om 16.07.12

Waar ik eerst alleen maar blogs las over nagellak, mascara en blush, sla ik die tegenwoordig over. Misschien heeft het te maken met dat ik over minder dan 10 dagen 25 wordt en ik dus richting de 30 ga – ahhhhhh – en dat mijn interesses gewoon zijn veranderd. Misschien wel omdat ik schoon genoeg heb van make-up – hell no – en waarschijnlijk omdat ik niet meer zo tot de doelgroep ‘beautyblog’  behoor. Dezer dagen lees ik sowieso geen blogs meer, maar kijk ik vooral youtube filmpjes. Ik word ermee wakker en ga ermee naar bed.

Mijn tegenwoordige ultieme favoriet is: the bucket list family. En ik wil graag dat jullie kennis met hen maken, want dit.. dit mag je niet missen!

(meer…)

Sunday: Texel vakantie

texel009

Dit moet een zondag zijn; het is druilerig weer en ik heb koppijn. Reden genoeg om op de bank te gaan zitten en weer eens een blogje weg te tikken. Gisteravond kwamen er vrienden op bezoek en ik heb waarschijnlijk als een bezetene de witte wijn opgedronken. Ik heb niet vaak hoofdpijn van de drank, maar vandaag helaas wel. Kom ik ook wel weer overheen, maar nu weet ik ook weer waarom ik niet zo’n feestbeest ben. Deze hoofdpijn is zo zonde van mijn dag! Well, genoeg daarover.

(meer…)

Pikaplant

IMG_1082kopie

Met Kerst geven wij elkaar altijd een hele hoop cadeau’s. Zo ook dit jaar. Dit jaar waren we met mijn ouders, Guido en Dennis naar Texel. Onder All you need is love hebben we de cadeau’s uitgepakt en een van de cadeau’s die ik kreeg, was een Pikaplant. Gekregen van mijn broer. En dit is een plant die echt iedereen kan verzorgen..

(meer…)

Eerste vrije weekend

Schermafbeelding 2015-11-14 om 14.09.32Het is zaterdagmiddag, ik zit op de bank verslagen naar de televisie te kijken. De beelden uit Parijs komen voorbij, een persconferentie en de filmpjes van ooggetuigen. En die filmpjes, die zijn zo onwerkelijk. Alsof het een Playstation spelletje is. Mensen hangen aan de buitenkant van het theater met hun vingers aan een richeltje. Mensen liggen buiten op de grond, doodgeschoten door die afschuwelijke, gruwelijke terroristen. Mensen rennen en hinkelen door de achteruitgang zo hard als ze kunnen om te ontsnappen aan de kogels. Mensen gillen, zijn ooggetuige van een terreuraanslag.

Kippenvel. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe kunnen mensen zo ver gaan? Hoe kunnen mensen zo koel en vastberaden andere mensen doodschieten?

De veiligheidsmaatregelen zijn aangescherpt, de grenzen zijn dicht. Er is extra bewaking. Maar het leed is al geleden. Er zijn 127 mensen dood, en 150 mensen gewond. Hoe kunnen wij, de regering, het land, dit soort terroristische aanslagen tegenhouden? Hoe kunnen we dit voor zijn? Ik weet het antwoord niet, en het antwoord komt waarschijnlijk ook helemaal niet. Bij dit soort aanslagen zul je altijd te laat zijn.

Ik ben stil, verslagen. Er rijzen alleen nog maar meer vragen op in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij de nabestaanden en Frankrijk. Dat is het enige wat we kunnen doen. Tegelijkertijd komt daar ook het gevoel van machteloosheid. We kunnen niks. We gaan straks gewoon weer verder met de dagelijkse dingen, Sinterklaas, werk.. En nu, wachten op de volgende aanslag? Misschien kunnen we daar maar beter niet aan denken, misschien kunnen we maar beter wel doorgaan met de dagelijkse dingen. Want het blijkt maar weer.. Er kunnen soms ineens heel ingrijpende gebeurtenissen gebeuren, waardoor je zo uit het leven wordt getrokken.

Dit is mijn eerste echte vrije weekend. Een weekend met rouw randje, een om nooit te vergeten.

#prayforparis